همراه بیمار

همراه بیمار هرچقدر هم حرفه‌ای باشد، جایگزین پزشک یا پرستار بخش نیست؛ بنابراین:

اجازه ندارد در کار درمانی دیگر بیماران دخالت کند یا دستوراتی خلاف قوانین بخش انجام دهد. وظیفه‌ی او مراقبت نزدیک، گزارش‌ دادن و کمک در امور روزمره بیمار است، نه تشخیص و تصمیم‌گیری پزشکی.

حق ندارد خودسرانه دارو را کم و زیاد کند یا داروی جدید بدهد.

نباید بدون هماهنگی با پرستار، سرم را قطع یا وصل کند، یا تنظیم دستگاه‌های پزشکی را تغییر دهد.

بهترین راه این است که همراه را از یک مؤسسه معتبر و دارای مجوز بگیرید، نه از طریق آگهی‌های ناشناس. مؤسسه‌ای که حرفه‌ای کار می‌کند:

و روی عملکردش نظارت دارد. علاوه بر این، چند روز اول، خانواده می‌توانند راحت‌تر قضاوت کنند؛ اگر همراه خوش‌اخلاق، وقت‌شناس، مسئولیت‌پذیر و محترم بود، یعنی انتخاب درست بوده؛ اگر نه، باید امکان تعویض همراه یا قطع همکاری وجود داشته باشد.

هزینه همراه بیمار بر اساس:

وظایف تخصصی (مثل مراقبت از زخم بستر، جابه‌جایی‌های سنگین، مراقبت شبانه‌روزی) محاسبه می‌شود. اگر این هزینه را در کنار کاهش ریسک عوارض، آرامش خاطر خانواده، جلوگیری از بستری مجدد و حفظ سلامت روحی بیمار بگذارید، در بسیاری از موارد کاملاً توجیه‌پذیر است. به‌خصوص وقتی از طریق مجموعه‌ای می‌گیرید که ضمانت بازگشت وجه در صورت عدم رضایت یا امکان تعویض همراه را ارائه می‌کند، ریسک انتخاب شما خیلی کمتر می‌شود.

نوع شیفت (ساعتی، ۱۲ ساعته، ۲۴ ساعته)،

سطح وابستگی بیمار (مستقل، نیمه‌وابسته، کاملاً وابسته)،

وظایف تخصصی (مثل مراقبت از زخم بستر، جابه‌جایی‌های سنگین، مراقبت شبانه‌روزی)

چند مورد خیلی مهم است که حتماً قبل از شروع، شفاف و مکتوب شود:

• ساعت و نوع شیفت (روزانه، شبانه یا شبانه‌روزی)
• محدوده دقیق وظایف (حمام، تعویض پوشک، غذا دادن، جابه‌جایی، همراهی در آزمایش و سونو و…)
• ممنوعیت‌ها (کارهای غیرمرتبط مثل نظافت کامل بخش، خرید شخصی برای دیگران، نگهداری از چند بیمار هم‌زمان و…)
• میزان دسترسی به پول، وسایل و مدارک بیمار
• نحوه گزارش‌گیری خانواده (مثلاً در پایان هر شیفت، یک گزارش کوتاه)
• شرایط تعویض همراه یا قطع همکاری اگر رضایت نداشتید این شفافیت از سوءتفاهم و دلخوری بعدی جلوگیری می‌کند.

وقتی بیمار تنهاست، ممکن است:

و مانند یک «چشم اضافه» برای کادر درمان عمل می‌کند. به‌همین دلیل، احتمال افتادن، زخم بستر، کم‌آبی بدن یا جا ماندن داروها با حضور همراه خوب، به‌طور چشمگیری کم می‌شود.

ساعت دارو جا بماند،

درخواست ساده مثل آب، کمک برای رفتن به دستشویی یا تغییر وضعیت روی تخت، با تأخیر انجام شود،

یا تغییرات ظریف در حال عمومی‌اش کسی متوجه نشود. همراه حرفه‌ای:

برنامه ساعتی داروها را زیر نظر دارد،

اگر سرم تمام شد یا حال بیمار بدتر شد سریع پرستار را خبر می‌کند،

و مانند یک «چشم اضافه» برای کادر درمان عمل می‌کند. به‌همین دلیل، احتمال افتادن، زخم بستر، کم‌آبی بدن یا جا ماندن داروها با حضور همراه خوب، به‌طور چشمگیری کم می‌شود.

وقتی بیمار نیاز به مراقبت مداوم دارد (مثل بعد از جراحی، در بخش مراقبت ویژه، در بیماری‌های مزمن پیشرفته یا وقتی که زمین‌گیر است) و خانواده از نظر زمان، توان جسمی یا مهارت نمی‌توانند ۲۴ ساعته بالای سر او باشند، همراه حرفه‌ای انتخاب منطقی‌تری است.

همچنین اگر خانواده از شهرستان آمده‌اند، شاغل هستند، یا مراقبت طولانی‌مدت باعث فرسودگی‌شان شده، حضور یک همراه آموزش‌دیده باعث می‌شود هم بیمار مراقبت استاندارد بگیرد، هم خانواده از پا نیفتند.

همراه بیمار حرفه‌ای فقط برای «پای تخت نشستن» نیست؛ او طبق آموزش‌هایی که دیده، کارهایی مثل کمک به جابه‌جایی بیمار روی تخت، همراهی تا دستشویی، کمک در غذا خوردن، مراقبت از سرم و دارو، کمک در بهداشت فردی، جلوگیری از زمین‌خوردن، گزارش تغییرات حال بیمار به پرستار و پزشک و آرام‌کردن استرس بیمار را انجام می‌دهد.

در حالی که همراه خانوادگی تجربه و انرژی کافی برای نگهداری شبانه‌روزی و مراقبت تخصصی ندارد، همراه حرفه‌ای این کار را شغل خودش می‌داند و می‌داند در هر وضعیت، چه واکنشی باید نشان بدهد.